Onlangs had ik een client die worstelde met een thema rondom een belangrijke vriendschap. Ze voelde zich niet gewaardeerd, had het idee dat het steeds meer eenrichtingsverkeer werd, terwijl zij er toch zoveel in investeerde. Ze voelde zich hier echt verdrietig en neerslachtig over. Eigenlijk had ze ook wel met zichzelf te doen want dit overkwam haar nu altijd.

Ik besef al snel dat het weinig zinvol was het gesprek met haar voor te zetten zolang ze in deze gemoedstoestand zat. Dus vroeg ik haar of ze nog een kopje thee wilde. Terwijl ik daarmee bezig was bracht ik het gesprek over op een neutraal onderwerp dat niets met haar thema te maken had. Meteen zag ik haar iets ontspannen, ze ging meer recht op zitten en haar gezichtsuitdrukking werd zachter.

Na wat gekeuvel vroeg ik haar iets te bedenken uit haar leven of fantasie waar ze altijd blij van werd. Ze keek me wat verbaasd aan en antwoordde; “mijn hond.”

Ik vroeg hier verder op door, waardoor zij uitgebreid over haar hond begon te vertellen.. Ze lichtte helemaal op. Ik zag haar blij en vrolijk worden. Dit liet ik een paar minuten voortduren, totdat ik zeker wist dat ze goed in die positieve en fijne vibe zat.

Toen vroeg ik haar terug te denken aan haar thema rondom de vriendschap. “Hoe voelt dat nu?” vroeg ik.“Ehh..anders..ik weet niet…lichter geloof ik. Ik voel me nu niet verdrietig ofzo.” Dat was voor mij het teken dat ik nu aan de slag kon om haar haar eigen patroon hierin te laten herkennen. Namelijk de slachtofferrol waarin ze zichzelf gevangen hield, waardoor zij zich niet in staat voelde hier zelf actie in te ondernemen om de situatie te veranderen. Doordat ze nu in een positievere emotionele staat was stond ze open om hier naar te kijken en kon ze zichzelf ook van een afstand beschouwen.

Het herkennen van je eigen patroon

Als thuisopdracht gaf ik haar mee dat als ze weer in die negatieve emotiespiraal terecht kwam rondom haar thema ze doelbewust een aantal minuten aan haar hond moest gaan denken. Net zolang tot ze zich weer blijer en ontspannener zou voelen. Daarna mocht ze terugkeren naar haar thema en opschrijven hoe ze het op dat moment voelde en ervaarde.

Ik doe deze oefening regelmatig met cliënten. Het laat hen zo duidelijk voelen dat hun perceptie op iets alles bepalend is over hoe ze hiermee omgaan. En doordat ze merken dat ze invloed kunnen uitoefenen op hun perceptie, krijgen ze een duidelijke tool in handen om anders met de situatie om te leren gaan. Dit vergt wat oefening uiteraard maar de resultaten zijn zonder uitzondering positief.

Dit vergt wat oefening uiteraard
maar de resultaten zijn zonder uitzondering positief

Zelf gebruik ik het ook als ik merk dat ik in een negatieve bui ben. Ik mopper dan wat af in mijn hoofd en geloof me, dat klinkt echt niet gezellig. Gelukkig komt er altijd wel een moment dat ik kan denken; ”Wat ben je nu aan het doen? Ga jezelf even lekker het ongeluk in kletsen…hou eens op!” Dan denk ik aan iets waar ik altijd blij van word.

Bij mij is dat een plek in de natuur waar mijn droomhuis staat dat ik inmiddels (in mijn fantasie) al helemaal ingericht heb, en waar het gewoon heerlijk is om te zijn. Daar klaar ik zo enorm van op, dat het onderwerp van mijn gemopper zijn negatieve lading verliest.

Voel je vrij om dit ook eens uit te proberen en kijk wat het je oplevert!